Pantonima

Ruch ciała na scenie zawsze wzbudzał zainteresowanie, a tym większe, kiedy artysta za pomocą określonych gestów, mimiki i ruchu ma przekazać określoną treść. Mowa ciała, czyli sztuka pantomimy była powszechna już w starożytnej Grecji i Rzymie. Opierały się na niej teatry wędrowne, w których mimowie w czasie jednego przedstawienia wcielali się w kilka różnych postaci. Pomimo upadku starożytnego teatru , mimowie przetrwali, grając w teatrach wędrownych. W okresie renesansu w dużym stopniu wpłynęli na rozkwit włoskiej commedii dell’arte.

Kolejnym zwrotem ku pantomimie był przełom XVII i XVIII wieku we Francji, kiedy włoscy aktorzy komedii dell’arte napływali do Paryża, który stał się drugą ojczyzną tej formy teatralnej. Dla lepszego zrozumienia spektakli włoscy aktorzy włączali jeszcze więcej elementów pantomimy, tańca i akrobatyki. W Paryżu powszechnie grano przedstawienia w czasie słynnych jarmarków Saint Germain (św. Germana) i Saint Laurent (św. Wawrzyńca). W tym czasie dużą popularność zdobyła trupa braci Alard, w której starszego Charlesa postrzegano jako największego mima tych czasów. Wzorowali się oni również na komedii dell’arte. Jarmarczne teatry cały czas rywalizowały z Comedie Francaise (tylko na jej scenie było dozwolone słowo mówione). Po podstępnym podpaleniu teatru na jarmarku Saint Germain jedynie pantomima miała możliwość istnienia i rozwoju. Małe sceny nadal rozwijały się, a słowa zastąpiono napisami, umieszczonymi na rulonikach papieru, rozwijanych w odpowiednim momencie, kiedy mimika i gesty nie wystarczały do przekazania treści. W ten sposób wystawiono sztukę „Arlekin, król Serendibu” Alaina Renego Lasage’a w 1713r. na jarmarku Saint Germain. Najczęściej występującymi postaciami w pantomimie są Arlekin i Pierrot.Dużym rozgłosem cieszyła się trupa Jeana Babtiste’a Nicoleta, która wystawiła pantomimę „Arlekin pies angielski” w 1772r. Z trupą Nicoleta rywalizował Nicolas Medard Audinot, który w 1781r. w teatrze Ambigu Comique wystawił pantomimę „Czterech synów Aymona”.

Tagi dodane przez profesora Dudka do tego kulturalnego wpisu:, , , , , .