Dziedzictwo kulturowe
Wszystkie przejawy twórczości kulturowej danej społeczności na przestrzeni wieków zachowują się nie tylko indywidualnie w pamięci ale też stanowią klasycznie pojmowane dziedzictwo kulturowe. Powszechne pojmowane dziedzictwo dotyczy dwóch aspektów materialnego i niematerialnego( dorobek poprzednich pokoleń). W pierwszym z nich zawierają się wszystkie pozostałości ( budynki, działa sztuki-) materialne świadczące o tym w jaki sposób dana społeczność się rozwijała, w drugim równie istotne jeśli nie ważniejsze znajdują się zarchiwizowane i skatalogizowane ( spisane w książkach) najczęściej w bibliotekach myśli i idee ( filozoficzne prawne i religijne) Dobrze zarządzane dziedzictwo może stanowić dla danej społeczności kapitał będący źródłem napędowym dalszego rozwoju. Wystarczy iż członkowie społeczności zaczną na nie spoglądać okiem gospodarza , zarządcy. Każda kultura ma swoje bardzo specyficzne unikalne nigdzie indziej nie spotykane elementy, którymi może się pochwalić. W dobie kiedy podróże stały się powszechne a ludzka ciekawość skierowała się na podziwianie odmienności dziedzictwo kulturowe jest prawdziwym skarbem przede wszystkim dla lokalnych przedstawicieli branży turystycznej. Poza aspektami ekonomicznymi jest to skarbnica informacji o korzeniach które łączą społeczność. Poczucie wspólnoty oparte jest również na tym co stanowi wspólne dobro którego każdy może czuć się współwłaścicielem. Ten aspekt istniejąc w świadomości społeczeństwa zdaje się być dla dziedzictwa kulturowego jednocześnie szansą i zagrożeniem. Szansą ponieważ dumne z posiadanego dziedzictwa społeczeństwo oprze niejako na nim podstawy swojego koegzystowania z przedstawicielami innych kręgów kulturowych. Powinno więc to się wiązać z chęcią dbania o dziedzictwo by nie uległo ono nie tylko zapomnieniu ale przede wszystkim zniszczeniu. To ostatnie grozi głównie materialnej części narażonej nie tylko na negatywne skutki działania czasu ale również działania człowieka ( zniszczenia podczas rewolucji, wojen i innych niepokojów społecznych) Dziedzictwo kulturowe będąc wspólnym dobrem często staje się dobrem niczyim o które nikt nie chce zadbać odpychając od siebie ta odpowiedzialność. To jest właśnie aspekt stanowiący największe zagrożenie. Aby je zneutralizować warto uświadamiać członkom społeczności jak ważne jest aby dziedzictwem mogły cieszyć się też następne pokolenia.